25 januari 2012

Reflectie

De wereld grauw en grijs voor je voeten. Het is mistig, al dagen en ’t wil maar niet optrekken. In feite zou dit een eiland moeten zijn, maar alles lijkt op elkaar. Dat wat groen had moeten zijn, is betraand. Alle grassprietjes lijken een druppel vocht onder zich te dragen. Een druppel waarin de wereld weerspiegeld lijkt, maar ook hierin lijkt de wereld op elkaar. Het blijft een vreemde gewaarwording. En hoe kleiner je je maakt, hoe meer je juist van de wereld te zien krijgt. In feite niet meer dan de omgekeerde wereld. Of is ’t juist de wereld die je nooit te zien krijgt, die je door de lagen mist nu wel moet zien, als je überhaupt iets te zien zou willen hebben.
Het doet een beetje aan als een kermisattractie. Een beetje druilerige dag, maar juist dat zou er juist voor moeten zorgen dat het iets rustiger zou moeten zijn op het complex. Niets is minder waar, waarschijnlijk kwam iedereen op dezelfde gedachte en zo zie je de nodige verzopen katjes rondlopen. Sommige proberen onder een paraplu de stemming er nog wel in te houden door enkele typische nummers te blèren die zo uit het schoolreisjeshandboek hadden kunnen komen. Enkele gezichten, die weinig meer nodig hadden om een onweer te ontketenen, draaien dan ook snel naar de jip-en-janneke-paraplu’s en hadden graag de mogelijkheid gehad een letterlijke versie te gebruiken van; als blikken kunnen doden. Het is juist wel gezellig in de rij, ’t enige irritante is zo nu en dan wel, dat de kletterende regen op de paraplu’s voor extra nattigheid zorgt op je kleren. Eenmaal de overdekte attractie binnen is ’t vooral even genieten van het niet meer in de rij staan. Een soort van vrijheid voelen, soms zelfs wat adrenaline verhogend. Op ’t bordje voor aan, was de opdracht duidelijk. Het einde van ’t labyrint halen, met de welluidende naam: Mace of Mirrors. Blindelings schieten de meesten de beschikbare ruimtes in. Meteen volgend door een oorverdovend gegil. Blijkbaar verdwaald en dat is nu iets wat je moet zien te voorkomen. Eenmaal een kamer binnengestapt, valt al meteen het daglicht op. Het dak is gewoon van glas. De gehele ruimte waardoor je naar ’t einde zou moeten komen is een groot geheel van spiegels. Kleine, grote, overal zie je jezelf tientallen keren, zelfs de ondergrond is een spiegel. Oriënterend op de zon wordt een lastig verhaal. Een stortbui klettert neer op ’t glazen dak en in kleine stroompjes glijdt ’t er van af. Proberend je zo goed mogelijk af te sluiten van ’t gegil of geroezemoes, wat veel al een soort van ‘Ja, hier moeten we naar toe, of nee, hier’ behelst, zet je voorzichtige stappen. Het idee terug te kunnen is een verkeerde stap. Met nog een blik naar boven, stel je vast dat de voorbijtrekkende wolken van rechts naar links gaan. Toch nog een klein oriëntatiepunt. Lopend op gevoel, zo nu en dan kijkend naar boven, kom je in ruimtes waar anderen nog nooit geweest zijn, op 1 of andere manier lijkt iedereen ook ver van je verwijderd. Opeens is het helemaal stil. Is dit nou verdwaald? Het kan toch niet zo zijn dat de wereld hier ineens ophoudt te bestaan. Na enig slenteren, gaan de wolken weer zoals ze moeten gaan. Minstens een kwartier, zo niet langer, duurt het. Het geluid dat voorgoed verdwenen leek te zijn komt langzaam weer terug, niet zo zeer door de mensen, maar door geluid van boven. Alsof iemand ritmisch op een xylofoon staat te tingelen, klettert hagel op ’t glazen dak. De wereld boven ’t glazen huis is hels, en neemt alleen maar dreigender vormen aan. Het blijft echter wel een wonderlijk gezicht, hoe steeds groter wordende witte bolletjes omhoog stuiteren terwijl je er onder zit. Witte bolletjes worden al snel bollen. Je zet de expeditie maar weer voort en het donkere boven je maakt ’t contrast sterker tussen waar wel en niet te lopen. Voor ’t idee lijkt ’t net alsof er nu gangen worden vrijgemaakt die er eerder niet waren. Geholpen door de grote hagelstenen die neer blijven kletteren, de pas er maar stevig in. En uit ’t niets een kamer, zonder spiegels, met achterin een soort van balie, waarop de nodige kleine relatiegeschenken en foldertjes te zien zijn. Achter je, nog in ’t glazen huis, een groots gekraak. Meteen gaat ’t alarm af en na een klein minuut volgt er een bericht via de intercom. Of iedereen zo snel mogelijk naar de uitgang wil gaan, aangezien er een stuk glazen dak mist, dankzij inslaande hagelstenen. De grapjassen, denk je nog, hoe kan iedereen er zo snel uit, als je er zelf voor ’t idee meer dan een half uur over hebt gedaan om in dat kamertje te komen.
De mist wil nog steeds niet optrekken. Toch maar vast blijven houden aan de gedachte dat stappen vooruit wel eens kunnen helpen ergens te komen. Afgaand op ’t geluid, lijken er meeuwen in de buurt. En waar meeuwen zijn, is er ook water met aangrenzend de kust. De zintuigen staan op scherp. De reukzin wordt geprikkeld door een ziltige lucht, vermengd met een onmiskenbare geur van algen. Nog enkele stappen voorwaarts houdt ineens ’t groen op en gaat ‘t over in een stuk grind. Terwijl flarden mist voorbij zweven, zijn daar ineens opstaande randjes. Een brug, die vanuit de mist opduikt. Met de ogen dicht worden enkele stappen getracht voorwaarts te zetten, de brug mocht ’t eens niet houden. Bij het openen van de ogen, sta je midden op de brug, de wereld om je heen kraakhelder, achter je een wel erg klein eilandje. De waterdruppeltjes vormen door de felle zon een oceaan van kleine regenboogjes, allemaal geprojecteerd op ’t gras. Net echt.

Siegfried